رازورزي و رمزگرايي در فلسفه افلاطون

هدف اين پژوهش تبيينِ جنبه هاي گوناگون رازورزي و رمزگرايي، يا آنچه احتمال چنين برداشتي از آن مي رود، در فلسفه افلاطون است. دستاورد اين مقاله اين است كه افلاطون از برخي جنبه هاي رازورزي و رمزگرايي پيشينيانش تاثير پذيرفته و آنها را به طريق خاصي در نظام معرفت شناختي و آموزشي خويش به كار برده است. نزد او، اين جنبه ها را در (1) نمونه هايي از تفسير باطني و رمزي برخي گفته ها يا نوشته هاي رازآميز، و (2) نشانه هايي از آموزشِ سري و محرمانه مراد به مريد، و (3) توصيه هايي به رازداري و خودداري از انتشار آموزه هاي سري به منظور پنهان داشتن آنها از عموم مردمان و نااهلان مي توان يافت.