تاثير كم آبياري و شوري آب آبياري در مراحل مختلف رشد بر عملكرد و اجزاي عملكرد هيبريد ذرت KSC-500 در اقليم اهواز

اين تحقيق به منظور بررسي اثر كم آبياري و شوري آب آبياري در مراحل مختلف رشد بر عملكرد و اجزاي عملكرد ذرت دانه اي رقم 500KSC- در اقليم شهرستان اهواز و در فصل زراعي 90-1389 اجرا گرديد. تحقيق در سه آزمايش مستقل هر يك در قالب كرت هاي خرد شده در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي در سه سطح آبياري و سه سطح شوري، در سه تكرار و در سه مرحله رشد رويشي (آزمايش يك)، گل دهي (آزمايش دو) و بعد از گل دهي (آزمايش سه) انجام شد. تيمارهاي آبياري شامل I1، I2 و I3 به ترتيب معادل 100، 75 و 50 درصد نياز آبي گياه و تيمارهاي شوري شامل S1، S2 و S3 به ترتيب معادل شوري آب رودخانه كارون در روز آبياري (S1)، S2=S1+1 و S3=S1+2 دسي زيمنس بر متر بود. نتايج نشان داد كه اثر متقابل كم آبياري و شوري آب آبياري در هر سه آزمايش بر صفات مورد مطالعه (تعداد دانه در بلال، وزن 100 دانه، عملكرد دانه، عملكرد بيولوژيكي و شاخص برداشت) معني دار نبود اما با افزايش كم آبياري و شوري آب آبياري، ميانگين صفات مورد بررسي كاهش يافت. حداكثر عملكرد دانه در آزمايش يك از تيمار I2 و برابر با 2/5 تن در هكتار به دست آمد و در آزمايش هاي دو و سه، حداكثر عملكرد دانه به ترتيب 8/5 و 2/6 تن در هكتار از تيمار I1 حاصل شد. در شرايط تنش شوري، حداكثر عملكرد دانه از تيمار S1 به دست آمد كه براي آزمايش يك، دو و سه به ترتيب برابر با 3/5، 5/5، 7/6 تن در هكتار بود. بر اساس نتايج به دست آمده، حساس ترين مرحله رشد نسبت به كم آبياري و شوري آب آبياري، مرحله بعد از گل دهي ارزيابي شد.