تحليل تاثير حضور سهامدار بزرگ بر تمايل بنگاه به واگذاري بلوكي سهام جهت تامين مالي به روش همسان سازي نمره گرايش؛ مورد مطالعه: شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

زماني كه مالكان يك شركت سهامي بر واگذاري سهام شركت در بورس توافق مي­كنند، آنها تصميم به اصلاح، تغيير و به احتمال زياد پراكنده­تر كردن ساختار مالكيت بنگاه خود گرفته­ اند و حضور يك سهامدار بزرگ به عمل واگذاري كمك مي­كند. در اين پژوهش تاثير حضور سهامدار بزرگ بر گرايش بنگاه به واگذاري بلوكي سهام، بر اساس رويكردي نوين مورد بررسي قرار گرفته است. براي اين منظور ابتدا نمره گرايش به واگذاري نمونه ­اي متشكل از 102 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زماني 10 ساله (1382-1391) محاسبه مي­شودو با استخراج نمونه به دست آمده تاثير حضور سهامدار بزرگ و ميزان گرايش به واگذاري برآورد مي­شود. نمره گرايش حاصل شده در واقع تمايل شركتها به انجام واگذاري و احتمال تحقق آن را در آينده محاسبه مي­كند. نتايج حاصله گوياي عدم معناداري تاثير بزرگترين سهامدار بر تصميمات واگذاري است و در مقابل حضور دومين سهامدار بزرگ بر گرايش بنگاه به واگذاري تاثير مثبت و معناداري دارد.