اثر استرس مزمن و تجويز ممانتين داخل آميگدالي بر تغييرات نسبت وزن و حجم مغز به وزن و حجم غده فوق كليه در موش آزمايشگاهي

زمينه و هدف : حجم و وزن بخش هايي از مغز مانند هيپوكمپ بعد از استرس مزمن كاهش پيدا مي كند و در عوض حجم و وزن غده فوق كليه افزايش مي يابد. اين مطالعه به منظور تعيين اثر استرس مزمن و تجويز ممانتين داخل آميگدالي بر تغييرات نسبت وزن و حجم مغز به وزن و حجم غده فوق كليه روي موش آزمايشگاهي نر انجام شد. روش بررسي : اين مطالعه تجربي به كمك دستگاه استريوتكس كانولگذاري يك طرفه و دو طرفه آميگدال انجام شد. پس از يك هفته بهبودي حيوانات دوزهاي متفاوت ممانتين (1، 0.5، 0.1 µg/mouse) را پنج دقيقه قبل از شروع استرس دريافت كردند. شوك الكتريكي كف پا به صورت تصادفي و به مدت هفت روز متوالي به حيوانات القاء شد. در پايان روز هفتم، همگي حيوانات كشته شدند و مغز و غده فوق كليه آنها در فرمالين 4 درصد فيكس شد. حجم به روش غوطه وري در جيوه و وزن توسط ترازوي دقيق تعيين شد. يافته ها : استرس موجب كاهش غيرمعني دار ميزان حجم مغز به حجم غده فوق كليه و همچنين وزن مغز به وزن غده فوق كليه گرديد. تجويز ممانتين به داخل آميگدال موجب مهار اثر استرس گرديد (P<0.05). تجويز دوز كم و متوسط آن به آميگدال راست و يا چپ باعث افزايش نسبت حجم و وزن مغز به حجم و وزن غده فوق كليه گرديد (P<0.05). نتيجه گيري : ممانتين به صورت وابسته به دوز و محل تزريق موجب مهار اثر استرس در موش هاي نر مي شود. در اين ارتباط تجويز ممانتين به صورت يك طرفه به آميگدال راست و يا چپ موثرتر است.