ارزيابي اختلالات عملكرد تيروئيد و آنتي بادي هاي ضدتيروئيد در بيماران مبتلا به ويتيليگو

زمينه و هدف : ويتيليگو با شيوع 1-2% در جمعيت هاي مختلف، يكي از شايع ترين بيماري هاي پوستي است. اتيولوژي اين بيماري به خوبي مشخص نيست. تئوري هاي مختلفي در اين زمينه وجود دارد كه فرضيه خودايمني بودن بيماري بيشتر پذيرفته شده است. اين مطالعه به منظور ارزيابي اختلالات عملكرد تيروئيد و آنتي بادي هاي ضدتيروئيد در بيماران مبتلا به ويتيليگو انجام شد. روش بررسي : اين مطالعه مورد - شاهدي روي 45 بيمار مبتلا به ويتيليگو و 45 فرد غيرمبتلا به ويتيليگو انجام شد. متغيرهاي جنس، سن، طول مدت بيماري و نوع بيماري توسط يك چك ليست جمع آوري شد. سطح T3 و T4 آزاد، TSH، آنتي بادي ضدپراكسيداز تيروئيدي (Anti-TPO) و آنتي بادي ضدتيروگلبولين (Anti-TG) سرم افراد در دو گروه اندازه گيري شد. يافته ها : سطح سرمي T4 آزاد 20درصد بيماران در مقابل 2/2درصد افراد شاهد كمتر از سطح طبيعي بود (P<0.05). در 14 نفر (31.1%) از افراد مبتلا به ويتيليگو و 6 نفر (13.3%) از افراد گروه شاهد، آنتي بادي پراكسيداز ضد تيروئيدي بالاتر از سطح طبيعي (<60 IU/m) قرار داشت (P<0.05). همچنين سطح آنتي بادي ضدتيروگلبولين گروه مورد در مقايسه با گروه شاهد بيشتر بود (P<0.05). نتيجه گيري : اختلالات عملكرد تيروئيد، به ويژه كم كاري تيروئيد و آنتي بادي ضدتيروئيد در مبتلايان به ويتيليگو افزايش مي يابد.