عوامل موثر در پيامد درمان بيماران مبتلا به سل ريوي اسمير مثبت در استان گلستان (1393)

زمينه و هدف : سل يكي از قديمي ترين بيماري هاي شناخته شده انسان و يكي از علل اصلي مرگ در دنياست كه در صورت عدم درمان 50درصد بيماران تا 5 سال اول ابتلا به سل ريوي فوت مي كنند. آمارهاي سازمان بهداشت جهاني حاكي از ميزان پايين تر موفقيت درمان موارد سل اسمير مثبت در ايران نسبت به ميانگين منطقه اي و جهاني است. اين مطالعه به منظور تعيين عوامل موثر در پيامد درمان بيماران مبتلا به سل ريوي اسمير مثبت در استان گلستان انجام شد. روش بررسي : اين مطالعه توصيفي مقطعي- تحليلي روي 331 نفر (185 مرد و 146 زن) از بيماران جديد مبتلا به سل ريوي اسمير مثبت شناسايي شده در آزمايشگاه هاي تشخيص سل استان گلستان طي سال 1393 انجام شد. درمان كليه بيماران به مدت دوماه بر مبناي پروتكل كشوري و مطابق استراتژي DOTS انجام شد. ملاك پيامد درمان بررسي وضعيت اسمير خلط در پايان ماه دوم درمان بود و اثر متغيرهاي مستقل جنسيت، نوع داروي مصرفي، ميانگين سني و وزني بيماران، مصرف مواد دخاني، وابستگي به مواد مخدر و شدت آلودگي اسمير خلط زمان تشخيص بيماري بر آن ارزيابي گرديد. يافته ها : 50.8% بيماران تحت درمان با داروهاي تركيبي و 49.2% تحت درمان با داروهاي مجزا بودند. ميزان تبديل اسمير خلط مثبت به منفي در پايان ماه دوم درمان 67.7% بود. در تحليل چند متغيره مهم ترين متغيرهايي كه به صورت معني دار در مدل رگرسيوني باقي ماندند؛ شامل سن بيمار (95% CI: 0.96-0.99، OR: 0.98، P=0.017)، وابستگي به مواد مخدر (95% CI: 1.26-4.54، OR: 2.4، P=0.008)، قوميت (95% CI: 1.86-7.02، OR: 3.62، P=0.0001) و شدت آلودگي اسمير خلط تشخيصي (P<0.0001) بود. نتيجه گيري : ميزان موفقيت درمان دو ماهه در بيماران تحت مطالعه نسبتاً پايين بود. سن بيماران در زمان تشخيص بيماري، وابستگي به مواد مخدر و شدت آلودگي اسمير خلط زمان تشخيص، عوامل موثر در پاسخ به درمان بيماران مسلول در مرحله حمله اي بود.