روابط ايران و هند: تحليلي بر يك مشاركت استراتژيك ناتمام

Iran and India: An Analysis of the Unfulfilled Strategic Partnership

هند با برخورداري از منابع كلان طبيعي و انساني، يك اقتصاد رو به رشد و جغرافيايي كه در محيط امنيتي و استراتژيك ايران قرارمي‌گيرد، يكي از مهمترين گزينه‌ها براي برقراري روابط پايدار و قابل اتكا سياسي براي جمهوري اسلامي ايران به شمار مي‌آيد. با اين حال، ظرفيت‌هاي اقتصادي، تجاري و فرهنگي و نيز تلاش‌هاي ديپلماتيك، تاكنون به برقراري يك رابطه سياسي پايدار و قابل اعتماد ميان دو كشور منجر نشده است. بر اين اساس، مقاله پيش‌رو در پي پاسخ دادن به اين پرسش است كه به چه دليل يا دلايلي، تلاش‌ها براي ايجاد يك رابطه استراتژيك ميان ايران و هند، با شكست مواجه شده و دو كشور نتوانسته‌اند تاكنون دست به ايجاد يك مشاركت پايدار بزنند؟ در پاسخ به اين پرسش، نويسنده اين فرضيه را به آزمون مي‌گذارد كه تفاوت در هدف و جهت رابطه ايران و هند، به‌گونه‌اي كه براي ايران ايجاد موازنه در برابر امريكا و براي هند همكاري با ايران در كنار امريكا است، به ناكام ماندن تلاش‌ها براي برقراري يك رابطه استراتژيك ميان دو كشور انجاميده است. نويسنده از نظريه موازنه نرم براي تحليل رابطه ايران و هند، زماني كه عامل امريكا به عنوان يكي از متغيرهاي اثرگذار بر روابط مطرح است، استفاده كرده است.

With its enormous natural and human resources, a growing economy and adjacency to Iran’s security and strategic environment, India is considered one of the most important cases for establishment of stable and reliable relations for the Islamic Republic of Iran. Despite this, all economic, trade and cultural capacities as well as diplomatic initiatives have not led to creation of a stable political partnership. The present article is after answering this question: for what reason(s) the efforts for establishment of strategic relations between Iran and India have failed and the two countries have not been able to build a durable partnership? To answer this question, the author tests the hypothesis that: differences in the direction and objectives of the relations between Iran and India that is balancing the United States for the former and cooperation with Iran besides the United States for the latter has led to failure of the efforts to establish strategic relations. The author has used the theory of Soft Balancing to analyze Iran – India relations when United States as a factor affecting the relations is concerned.