اثر فعاليت ورزشي تناوبي در شرايط هايپوكسي بر پاسخ PYY3-36 و اشتها در افراد داراي اضافه وزن

The Effect of Interval Exercise in Hypoxia on Responses of PYY3-36 and Appetitein Overweight Individuals

مقدمه: با توجه به اينكه چاقي و اضافه وزن در سال‌هاي اخير رشد فزاينده‌اي داشته است، اين پژوهش با هدف بررسي اثر فعاليت ورزشي تناوبي در شرايط هايپوكسي بر پاسخ هورمون ضد اشتهاي PYY3-36 و ميزان اشتها در افراد داراي اضافه وزن انجام شد. مواد و روش‌ها: بدين منظور، 8 نفر از دانشجويان داوطلب مرد غير ورزشكار دانشگاه شهيد بهشتي تهران با ميانگين سني 11/2±14/22 سال، قد 69/7±28/175 سانتي‌متر، وزن 95/5±03/87 كيلوگرم و نمايه‌ي توده‌ي بدن 5/1±4/28 كيلوگرم بر مترمربع بررسي شدند. آزمودني‌ها در دو جلسه با يك هفته فاصله به صورت توازن متقابل در دو شرايط هايپوكسي و نورموكسي فعاليت كردند. پروتكل تمرين به صورت متناوب در 5 مرحله‌ي فعاليت روي دوچرخه‌ي كار سنج با شدت 85 درصد ضربان قلب بيشينه به مدت 4 دقيقه و مراحل استراحتي با شدت 50 درصد ضربان قلب بيشينه به مدت 2 دقيقه اجرا شد. در جريان اجراي تحقيق، شرايط محيطي و نيز شرايط تمريني درهر دو جلسه يكسان سازي شد و فقط آزمودني‌ها در جلسه هايپوكسي فعاليت خود را در شرايط كاهش فشار سهمي اكسيژن به ميزان 15 درصد انجام دادند. نمونه‌هاي خوني، 15 دقيقه قبل از فعاليت و همين‌طور پس از فعاليت در زمان‌هاي 10،20،40،60،80 دقيقه گرفته شدند. با استفاده از تكنيك الايزا غلظت پلاسمايي PYY3-36 اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: نوع محيط تفاوتي بر ميزان پاسخ PYY3-36 نداشت (1/0=P)؛ اما فعاليت باعث افزايش آن،به خصوص در شرايط نورموكسي ‌شد. هم‌چنين محيط نتوانست تفاوت معني‌داري را در ميزان اشتها ايجاد كند (872/0P=)، هرچند در هر دو جلسه بعد از فعاليت تمايل به كاهش اشتها وجود داشت. نتيجه‌گيري: فعاليت باعث افزايش سطوح گردشي PYY3-36 و كاهش ميزان اشتها مي‌شود، ولي بين دو محيط هايپوكسي و نورموكسي تفاوتي وجود ندارد.

Introduction: Since obesity and overweight have dramatically increased in recent years, the purpose of this study was to compare the effects of hypoxia on responses of PYY3-36 and the appetite to interval exercise among overweight individuals. Materials and Methods: Eight healthy male subjects (age, 22.14±2.11 yrs; height,175.28±7.69 cm; weight, 87.03±5.95 kg; BMI, 28.4±1.5 kg/m2) voluntarily participated in the study and performed an exercise protocols (cycling) in noromxic and hypoxic conditions on two separate sessions (Counterbalance) with a one week interval. Interval exercise included 5 repetitions of 4-min activity at 85%of HRmax, followed by 2-min active restat 50% of HRmax. The environmental and training conditions were kept constant in two sessions, with the exception that the interval exercise was performed with 15% reduction in oxygen partial pressure in a hypoxic trial. Blood samples were taken before and after exercise (10, 20, 40, 60 and 80 minutes) and were analyzed for measuring the PYY3-36 using the ELISA technique. Results: Environmental conditions did not induce significant effect on PYY3-36 responses to interval exercise (P=0.1), though, exercise increased the PYY3-36, especially in normoxic conditions. In addition, although there was a reduction in the appetite following the two trials, environmental conditions had no significant effect on appetite (p=0.872). Conclusion: Interval exercises increase circulating levels of PYY3-36 and reduce appetite, irrespective of the environmental conditions (normoxia or hypoxia) in which the exercise is performed.