بررسي رويكردها و مديريت راهبردي در ناجا

رشد فناوري و گسترش دامنه اطلاعات سبب پيچيده تر شدن مناسبات بشري شده است. از اين رو، سازمان هاي پليس نيز نيازمند تغيير و تحول براي نيل به اهداف خود هستند. براي اينكه در بافت انتظامي امروزي مديران اجرايي پليس موفق باشند، بايد كارشان را با مديريت راهبردي همراه كنند. هدف از نگارش اين مقاله بررسي رويكردها و مديريت راهبردي در ناجا با دو رويكرد پليس جامعه محور و پليس دانش بنيان است. اين پژوهش، با توجه به نوع ماهيت و هدف، از نوع پژوهش هاي اسنادي است كه روش آن توصيفي و تحليلي است . در اين پژوهش اطلاعات برگرفته از مطالعه اسنادي مانند بايگاني هاي كتابخانه اي و سايت هاي اينترنتي معتبر است. يافته هاي حاصل از اين پژوهش نشان دهنده اين مطلب است كه از جمله رويكردها و مديريت راهبردي ــ كه طي يكي دو دهه گذشته در نيروي انتظامي به وجود آمده است و به طور جدي دنبال مي شودــ دو مبحث پليس جامعه محور و پليس دانش بنيان است . نتايج حاصل از اين تحقيق نشان مي دهد حرفه اي بودن پليس، ساختار سازماني، فرهنگ سازماني، مسئله محوري پليس، انتظار مردم از پليس، انتظار حاكميت از پليس و مشاركت اجتماعي، سبك رهبري پليس و منابع انساني با بارعاملي تاييدي بالا بيشترين تاثير را بر رويكرد پليس جامعه محور و دانش بنيان دارد. بنابراين، نيروي انتظامي بايد براي تحقق رويكرد پليس جامعه محور در ايران به طور كلي در تصميم سازي ها و تصميم گيريهاي حوزه ماموريتي خود به برنامه ريزي ها، راهبردها، سياست ها و مولفه هاي تاثيرگذار بر مديريت پليس جامعه محور اهتمام داشته باشد و اجراي آن را در دستور كار تمام واحدهاي پليس قرار دهد .