آموزش حل مساله به مادران و اثربخشي آن بر حل مشكلات خانوادگي و روش فرزندپروري آنان

تعاملات ميان اعضاي خانواده مي تواند باعث بروز تعارض يا مساله بين آنها شود. بنابراين، به نظر مي رسد طراحي برنامه-هاي مداخله اي و آموزشي به منظور بهبود مهارت هاي ميان-فردي اعضاي خانواده ضروري است. يكي از اين برنامه ها، آموزش مهارت هاي حل مساله است. از اين رو، هدف از پژوهش حاضر شناسايي تاثير آموزش حل مساله بر روش فرزندپروري والدين و حل مشكلات خانوادگي بوده است. بدين منظور نمونه اي متشكل از 29 نفر از مادران دانش-آموزان پيش دبستاني و دبستاني مدارس غيرانتفاعي شهر تهران به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. مطالعه حاضر از نوع شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون تك گروهي بوده است. ابزار مورد استفاده عبارت بوده است از مقياس فرزندپروري و مقياس حل مشكل خانوادگي. نتايج پژوهش نشان داده است ميانگين نمرات اعضاي گروه نمونه در پس آزمون سه خرده مقياس فرزندپروري يعني اهمال كاري، واكنش افراطي و اطناب كلامي نسبت به پيش آزمون كاهش معنادار داشته است؛ اما در خرده مقياس هاي حل مشكل خانوادگي بين پيش آزمون و پس آزمون تفاوت معناداري مشاهده نشد. در پايان يافته ها مورد بحث و بررسي قرار گرفته و محدوديت هاي پژوهش و پيشنهادهايي براي تحقيقات آتي ارائه شده است.