درآمدي انتقادي بر شيوه هاي بيان مفاهيم اخلاقي در حكايت هاي تمثيلي و جانوري

يكي از عمده­ترين شاخه­هاي ادبيات كه به طور بنيادين به اخلاق مي­پردازد، ادبيات تمثيلي است. به طور كلي، در حوزه اخلاق و ادبيات، منتقدان به طرح مستقيم مضامين اخلاقي انتقاد وارد كرده اند و عمده اين ايرادها و انتقادها به طور خاص، متوجه نوع ادبي تمثيل است كه همواره مشتمل بر بيان صريح مضامين اخلاقي است. از سوي ديگر در اين بحث­هاي انتقادي، با نظرهاي گوناگوني درباره مفاهيمي چون رمز، نماد، سمبل و فابل كه ارتباط تنگاتنگي با ادبيات تمثيلي و بيان گزاره­هاي اخلاقي دارند، مواجهيم كه نيازمند بررسي عميق تر هستند. اين پژوهش نشان مي دهد كه بايد دليل كاربرد گزاره­هاي اخلاقي صريح را در تمثيل در ساختار حكايت­هاي تمثيلي جست وجو كرد. از جمله عوامل تعيين كننده در اين باره، شناخت زمينه داستاني تمثيل و تخيل در حكايت­هاي تمثيلي است. در اين مقاله اين عوامل با جزئيات آن­ها بررسي گرديده، ارتباط ساختاري و محتوايي حكايت­هاي تمثيلي تبيين شده است.