نقش خودكارآمدي و هوش معنوي در تاب آوري پرستاران مراكز آموزشي- درماني شهرستان زاهدان

زمينه و هدف: حرفه پرستاري به دليل نياز به مهارت و تمركز بالا در انجام كار، استرس شغلي زيادي به همراه دارد. اين امر منجر به پيامدهاي جسمي و رواني جدي مي شود. هدف پژوهش، تعيين نقش هوش معنوي و خود كارآمدي در تاب آوري در پرستاران مي باشد. روش بررسي: اين پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي بود. 180 پرستار (149نفر زن و 31 نفر مرد) از بيمارستان­هاي تابعه دانشگاه علوم پزشكي شهرستان زاهدان در سال 1392 به روش نمونه گيري طبقه اي- تصادفي انتخاب شدند. متغيرها با استفاده از پرسشنامه­هاي تاب آوري كانر و ديويدسون، هوش معنوي كينگ، خود كارآمدي شرر و مادوكس سنجيده شدند. داده هاي جمع آوري شده به كمك روش هاي آماري همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد خود كارآمدي (001/0>p ،59/0 r=) و هوش معنوي پرستاران(001/0>p ،50/0 r=) با تاب آوري ارتباط مستقيم و معني دار دارند. نتايج رگرسيون نشان داد كه در گام اول خود كارآمدي (35/0) و در گام بعدي خود كار آمدي و هوش معنوي روي هم (46/0) پيش بيني كننده مثبت تاب آوري مي باشد. نتيجه گيري: با فراهم شدن شرايط پرورش باور خود كارآمدي و هوش معنوي مي توان به ارتقاي تاب آوري و در نتيجه كاهش استرس شغلي پرستاري كمك كرد.