تحليل روابط ايران و عربستان سعودي از منظر نظريه واقع گرايي انگيزشي(1394-1384)

ه موازات پيروزي انقلاب اسلامي، روابط ايران و عربستان به عنوان دو قدرت منطقه اي به واسطه دلايلي نظير زعامت ايران/ عربستان بر جهان اسلام، رهبري شيعه/ وهابيت بر منطقه و غرب گرايي/ غرب ستيزي دو كشور، به سمت دوآليسم متعارضي حركت كرده است؛ هرچند كه بعضاً متناسب با مشي سياست خارجي و منطقه اي دولت هاي مستقر در ايران، اين مهم دچار تحولاتي نيز شده است. با درنظر داشتن اين نكته، اين پژوهش بر آن است با رويكردي نسبتاً متفاوت در عرصه نظريه هاي روابط بين الملل كه از آن با عنوان واقع گرايي انگيزشي ياد مي شود، با بررسي روابط دو كشور از آغاز روي كار آمدن احمدي نژاد، به بررسي تطبيقي آن با دولت دكترحسن روحاني بپردازد و اين نكته اساسي را مورد آزمون قرار دهد كه به رغم تفاوت هاي نسبتاً زيادي كه بين سياست خارجي و منطقه اي دولت يازدهم با دولت قبلي وجود داشته و دارد، مشي اعتدال گرايي دولت روحاني در گستره سياست خارجي چه تاثيري بر مناسبات منطقه اي ايران و عربستان بر جاي گذاشته است و عربستان سعودي چگونه نسبت به اين رويكرد، از خود كنش و يا واكنش نشان داده است.