الگويابي در كار شايسته براي استان ها از طريق تحليل كارايي در مرزهاي واقعي در برنامه سوم و چهارم توسعه

هدف اصلي اين تحقيق پيدا كردن شاخص­ها و استان­هايي است كه استان­هاي ناكارا و حتي كارا براي رسيدن به مرزهاي مطلوب­تر در كار شايسته مي­توانند به عنوان مرجع از آن استفاده كنند. براي اين منظور از روش تحقيق توصيفي – تحليلي و با حضور تمامي استان­هاي كشور در طول برنامه سوم و چهارم توسعه طي سال هاي 1379 تا 1386 استفاده شده است. نتايج الگويابي در سطح استان نشان از محوريت استان­هايي چون هرمزگان، تهران و گيلان براي الگوبرداري دارد. هم چنين در سطح شاخص­ها نيز در كل كشور، نتيجه­ها نشان از حساسيت بالاي استان­ها در شاخص­هاي اشتغال ناقص و مددجويان كميته امداد دارد. نتيجه وجود چنين حساسيتي براي فضاي تصميم­گيري كشور، معيار قرار دادن اين شاخص­ها براي رسيدن به فضاي مطلوب كارايي در كل كشور مي­باشد.