هستي شناسيِ معنا در آثار معماري

از مباحث مطرح در قلمرو «فلسفه هنر»، هستي شناسيِ آثار هنري است كه از مهم ترين اين«هست ها» در دانش معماري، «معناي آثار معماري» است. مسئله اي كه در اين مقاله مورد ژرفكاوي قرار مي گيرد عبارت است از «چيستي معناي آثار معماري»؛ براين اساس، طي اين پژوهش به اين پرسش اصلي پرداخته مي شود كه خاستگاه معناي يك اثر معماري چيست و بر اساس اين خاستگاه، آيا مي توان به تعين معنا در آثار معماري معتقد بود يا خير؟ به اين منظور، ضمن مقايسه تطبيقي نظريات مختلف، با بهره گيري از روش تحليل محتواي كيفي و با استناد به آموزه هاي اسلامي، مشخص مي گردد كه مهم ترين خاستگاه معناي اثر، ايده ها و ايده آل هاي معمارِ اثر است و گرچه اعتبارياتي نظير پيش دانسته هاي مخاطب نيز بر تكوين معنا موثر است، ليكن برپايه برآيند كليه عوامل موثر بر تكوين معنا، دامنه معناييِ اثرِ معماري، متعين و نسبتاً بسته است.