سامانه منطقه اي اكو: متحدان تاكتيكي و مصلحت گرا يا رقباي استراتژيك و منفعت گرا

سازمان همكاري اقتصادي (اكو) به عنوان يك سازمان منطقه ايِ برآمده از كالبد نظام نوين دانايي، با گذشت نزديك به سه دهه از زمان تاسيس، در معرض موانع و چالش هايي در روند همگرايي بوده است. بر اين اساس، پرسش اصلي مقاله اين است كه دلايل عدم همگرايي بين كشور هاي عضو اكو چيست؟ چالش هاي ژئوپليتيكي، ژئواكونوميكي، هنجاري- ادراكي و جغرافيايي به عنوان مهم ترين موانع در روند همگرايي سازمان اكو تلقي مي شود. همچنين، نبود منطق تناسب كاركردي، هنجاري و رويه اي، حاكميت رويكرد رقابت محور و انتزاع گرا و نگاه تاكتيكي و ابزاري به اين سازمان از سوي كشور هاي عضو، فرضيه هاي پژوهش را تشكيل مي دهند. اين پژوهش با كاربست نظريه منطقه گرايي نوين و همگرايي و روش شناسي مقايسه اي، به آزمون فرضيه مي پردازد. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه به دليل درك متمايز دولت هاي عضو از امنيت و تهديد، تفاوت سطوح توسعه، تحولات جاري سياست در سطح منطقه و بين الملل، اعضاي سازمان اكو بيش از پيوند هاي درون سازماني، به تعقيب اتحادهاي برون سازماني مي پردازند كه متعاقب آن، همگرايي در سطح سازمان را با چالش هاي بسياري مواجه كرده است.