فطرت‌گرايي و اقتضايات آن در نظام هنجاري اسلام

در اين مقاله بر مبناي اين اصل كه دين داراي نظام هنجاري اخلاقي و حقوقي است و هيچ ساحتي از ساحات فردي و اجتماعي را فروگذار نكرده و داراي منطق و چارچوب نظري محكم عقلاني و فطري است؛ تلاش شده به اقتضايات اين برداشت توجه شود. بر مدار اين نگرش بحث دوگانه انگاري عامليت?ساخت با ورود بحث حقالناس و حقا? و در پي آن محبت و عدالت توجيه مي‌يابد و نمود فطرت در دانسته‌ها و خواسته‌ها بحث عقل و محبت را رسميت بخشيده و حركت مدرج بر پايه نيازهاي اساسي و پايهاي را اجتنابناپذير مي‌كند. براي وصول به مطلوب در اين مقال از روش كتابخانهاي و تحليل محتواي متون ديني و انديشهشناسي بهره برده شده است.