تاثير خيرگي ناشي از نور خورشيد در وقوع تصادفات جاده اي برون شهري

گسترش روز افزون شبكه هاي حمل و نقلي به عنوان يك ضرورت در توسعه كشورها از اهميت زيادي برخوردار است. با افزايش طول راه ها و تعداد وسايل نقليه آمار تصادفات و آسيب هاي اين حوزه نيز رو به ازدياد گذاشته است. ايمني راه مستلزم شناخت عوامل موثر در بروز تصادفات جاده اي و اندر كنش آنها با يكديگر است. يكي از عوامل موثر در بروز تصادفات در مناطق دشتي، پديده خيرگي ناشي از نور خورشيد در ساعات ابتدائي و پاياني روز مي باشد. اين عامل از جمله عوامل محيطي است كه در اندركنش با انسان، زاويه راه و جهت حركت وسيله نقليه و تا حدودي مشخصات وسيله نقليه در بروز تصادف نقش آفريني مي كند. در اين تحقيق، به بررسي اين عامل و نحوه تاثير آن در وقوع تصادف پرداخته مي شود. روش انجام اين تحقيق توصيفي- تحليلي است كه در جاده هاي استان سمنان، در مسير رفت و برگشت تهران- مشهد صورت گرفته است. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون استفاده شد. بر اساس نتايج 6/63 درصد تصادفات جاده اي استان توسط 4 عامل عجله و شتاب، خواب آلودگي و خستگي، عدم آشنايي با جاده و خيرگي نور خورشيد تبيين مي شوند كه از اين بين 14 درصد تصادفات ناشي از خيرگي نور خورشيد مي باشد. عدم توجه كارشناسان تصادف حاضر در صحنه وقوع تصادف به عامل خيرگي باعث شده تا ميزان تاثير اين عامل در ثبت علل وقوع تصادف از اهميت قابل توجهي برخوردار نباشد.