چالش هاي زيست محيطي ناشي از جمع آوري و انباشت دي اكسيد كربن زير بستر دريا

با گرم شدن كره زمين و طرح مباحث و دغدغه هاي جدي درزمينه ي افزايش گازهاي گلخانه اي ـ كه به طور مستقيم با حيات جانوران و گياهان در ارتباط است ـ و نقش گازهاي آلاينده مانند دي اكسيد كربن، بشر كوشيده تا از فناوري هاي جديد به جهت مقابله با اين پديده بهره جويد. يكي از اين فناوري ها، جمع آوري و انباشت دي اكسيد كربن در زير بستر درياست. باوجود اين، مقررات حقوقي حاكم بر تمامي جنبه هاي اين فعاليت در هاله اي از ابهام است. اگرچه مقررات كنوانسيون 1982 درياها و كنوانسيون 1975 لندن و پروتكل منضم به آن (2006) و حتي برخي دستورالعمل هاي صادره در چارچوب اتحاديه ي اروپا كه حاوي مقرراتي در اين خصوص است، قابل توجه است، اما هنوز برخي چالش هاي موجود، ازجمله تبعات زيست محيطي ناشي از كاربرد اين فناوري نيازمند بررسي و تامل جدي در رويه بين المللي و اسناد حقوقي ذي ربط است. در اين مجال به اختصار به ظرفيت هاي حقوقي موجود و برخي چالش هاي مطرح درزمينه ي اين فناوري مي پردازيم.