درآمدي بر نشانه‌شناسي

نشانه‌شناسي يكي از روش‌هاي نو و مطرح در علوم انساني است كه از دهه ????م به اين‌سو همچون روش پژوهش به‌ويژه در دو قلمرو «شناخت دلالت‌ها» و «ادراك سازوكار ارتباط‌ها» به كار رفته است. يونانيان قديم را مي‌توان نخستين رهروان نشانه‌شناسي دانست. مي‌توان گفت كه نشانه‌شناسي همواره در جوار ساختارگرايي بوده و مبتني بر الگوي آن مي‌باشد. در اين مقاله، به معرفي نشانه‌شناسي دو تن از سردمداران نشانه‌شناسي مي‌پردازيم و از منظر اين دو انديشمند بحث قراردادي بودن رابطه بين دال و مدلول را مورد تحليل قرار داده و سپس، از منظر حكمت اسلامي و با توجه به ديدگاه‌هاي ملاصدرا و بوعلي سينا به نقد و بررسي ديدگاه‌هاي سوسور و پيرس مي‌پردازيم.