بررسي تطبيقي قدرت نرم ايران و تركيه در عراق و سوريه1

اين مقاله درصدد است تا ديپلماسي عمومي تركيه و ايران را در عراق و سوريه پس از دگرگوني‌هاي اين كشورها بررسي كند. ايران و تركيه، به عنوان دو قدرت تاثيرگذار بر تحولات خاورميانه، مي‌كوشند طبق ماهيت دولت‌ها، اهداف و خط مشي‌هاي خود، ديپلماسي عمومي‌شان را در عراق و سوريه پيش برند. پرسش اصلي مقاله اين است كه ديپلماسي عمومي ايران و تركيه در عراق و سوريه چگونه است؟ تحولات جديد در اين كشورها چه تاثيري بر ديپلماسي عمومي ايران و تركيه داشته است؟ در پاسخ به اين پرسش، فرضيه مقاله اين است كه دو كشور در رقابت منطقه اي خود از ديپلماسي عمومي و قدرت نرم در كنار قدرت سخت خود استفاده مي‌كنند تا بتوانند نفوذ و هژموني منطقه اي خود را تثبيت و تقويت كنند. دو كشور فرصت ها و امكانات مناسب و متفاوتي براي بهره‌گيري از ديپلماسي عمومي در عراق و سوريه دارند. اما موفقيت نسبي ايران و تركيه به استراتژي دو كشور بستگي دارد و اين موفقيت ها و ناكامي ها هميشه و در همه زمينه ها نيست. در اين مقاله، از روش توصيفي?تحليلي استفاده شده است و ابزار گرد ‌آوري اطلاعات از نوع اسنادي?كتابخانه‌اي است.