اثرات غلظت هاي مختلف ساكاروز و سرم جنين گوساله بر زنده ماني سلول هاي بنيادي اسپرماتوگوني بره قبل و بعد از انجماد

سابقه و هدف: سلول­ هاي بنيادي اسپرماتوگوني كاربردهاي فراواني در طب توليد مثلي و زيست­فناوري دارند. جهت نگهداري طولاني­مدت اين سلول­ ها از تكنيك انجماد استفاده مي­ شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسي تاثير غلظت­ هاي مختلف FBS و ساكاروز روي درصد حيات اسپرماتوگوني بره بود. مواد و روش ­ها: سلول­ هاي بيضه­ بره هاي نابالغ با روش هضم آنزيمي دو مرحله­ اي استخراج شده و با حذف تمايزي خالص­سازي گرديد. سپس، سلول­ ها به 6 گروه آزمايشي تقسيم بندي شدند. در گروه­ هاي 1، 2 و 3 از FBS با غلظت 10 درصد و از ساكاروز به­ ترتيب با غلظت­ هاي 0/07، 0/14 و 0/21 مولار و در گروه­ هاي 4، 5 و 6 از FBS با غلظت 20 درصد و از ساكاروز به­ ترتيب با غلظت ­هاي 0/07، 0/14 و 0/21 مولار استفاده شد. درصد حيات سلول­ ها در گروه ­هاي مختلف آزمايشي در سه مرحله مختلف (بلافاصله پس از استخراج، متعاقب افزودن محيط انجماد و پس از يخ­گشايي) مورد سنجش قرار ­گرفت. جهت شناسايي سلول هاي اسپرماتوگوني تيپ A از رنگ آميزي ايمنوسيتوشيمي عليه PGP9.5 استفاده شد. نتايج: نتايج اين مطالعه نشان مي ­دهد مواد محافظ در برابر انجماد اثرات سمي روي اسپرماتوگوني بره ندارند. هم ­چنين، درصد زنده­ماني اين سلول­ ها در محيط حاوي 10 درصد FBS به­ طور معني ­داري بيشتر از درصد زنده ­ماني آنها در محيط حاوي 20 درصد FBS بود. علاوه بر اين، افزايش غلظت ­هاي ساكاروز (0/07، 0/14 و 0/21) تاثير مثبتي روي درصد زنده­ ماني اسپرماتوگوني نداشت. نتيجه ­گيري: در مجموع به ­نظر مي­رسد استفاده از محيط انجماد حاوي 10 درصد DMSO توام با 10 درصد FBS و 0/07 مولار ساكاروز براي انجماد اسپرماتوگوني بره مناسب است.