واكاوي نظريه اخلاقي خواجه نصير با رويكردي معرفت شناسانه

نظريه اخلاقي خواجه نصيرالدين طوسي، يكي از مهم ترين و قابل تامل ترين نظريات در حوزه اخلاق فلسفي اسلامي است. در اين نوشتار، نظريه اخلاقي وي را از منظر معرفت شناسي اخلاق ـ كه خود يكي از شاخه هاي اصلي فرااخلاق است ـ بررسي مي كنيم. مسئله ابتدايي، امكان معرفت اخلاقي در نظريه اوست. با توجه به اينكه وي حسن و قبح افعال را عقلي مي داند، مي توان نتيجه گرفت كه معرفت به درستي يا نادرستي، احكام اخلاقي را امكان پذير لحاظ مي كند. دومين مسئله ، روش توجيه احكام اخلاقي است. بر مبناي يافته هاي اين پژوهش، وي درباره توجيه گزاره هاي اخلاقي، تعريف گراي طبيعت گرا است. درنهايت نيز با توجه به اهميت مسئله نسبي گرايي در معرفت شناسي اخلاق، مطلق يا نسبي بودن نظريه اخلاقي خواجه نصير ارزيابي خواهد شد. بر اساس مباني اصلي نظريه اخلاقي وي مي توان نتيجه گرفت كه وي نسبي گرايي اخلاقي را رد مي كند و كليت و جهان شمولي احكام اخلاقي را مي پذيرد.