بررسي هرمنوتيك به مثابه بستري براي پژوهش هاي تربيتي

در تاريخ فلسفه علم، در قرن بيستم، از چهار تحول مهم مي­توان سخن گفت كه هريك دربرگيرنده گفتمان خاصي در عرصه فلسفه علم هستند.گفتمان نخست، پوزيتيويسم و استقراگرايي؛ گفتمان دوم، ابطال گرايي كارل پوپر و قواعد رياضي گونه لاكاتوش؛ گفتمان سوم، ساختارگرايي و نسبيت گرايي تامس كوهن و گفتمان چهارم، هرمنوتيك. هدف از مقاله حاضر بررسي تاريخچه و ريشه هرمنوتيك و استخراج آن در حوزه تعليم و تربيت است. در واقع هدف از اين پژوهش، بررسي هرمنوتيك به عنواني گفتماني است كه تعليم و تربيت را تحت تاثير قرار داده است، با توجه به اينكه مباحث و مباني هرمنوتيك در اشكال مختلف آن به مسئله محوري فهم و تاويل صورت تفكر آدمينظر دارد، يكي از ايده­هاي مهم در فرآيند تعليم و تربيت مي­باشد و دلالت­هاي آن در زمينه برنامه درسي، ارزشيابي و روش­شناسي فراوان است. براي تحقق اين مهم و رسيدن به هدف اين پژوهش از روش تحليلي-استنباطي استفاده شده است. نتايج يافته­ها حاكي از آن است كه هرمنوتيك متربي به­عنوان متن اصلي در تعليم و تربيت قرار مي­گيرد و در حوزه ارزشيابي معيارهايي را به­دست مي­دهد كه متربي به صورت چند بعدي و در بطن فعاليت­ها مورد ارزيابي قرار مي­گيرد، در حوزه روش­شناسي هرمنوتيك روشي مناسب و با سازوكارهاي مختص به خود در پژوهش­هاي تربيتي مي باشد.