بررسي تطبيقي گزارش منابع منتخب از فضائل ائمه اطهار

با بررسي نقليات مورخان مشهور (ابن سعد در الطبقات الكبري، بلاذري در انساب الاشراف، يعقوبي در تاريخ يعقوبي، طبري در تاريخ الرسل و الملوك و مسعودي در مروج الذهب)، مي توان به گزينشي بودن گزارش ايشان از حيات ائمه^ و تلاشي كه براي تاثير بر ذهنيت مخاطبان انجام گرفته، رسيد. فضائل ائمه^ نيز از اين رويكرد مستثنا نيست. در اين مقاله به بررسي چگونگي انعكاس فضائل ائمه^ و اينكه اين امر چگونه قابل تحليل است؟ و نيز تركيب گزارش مورخان از فضائل ايشان چيست؟ و همچنين رويكرد هر منبع جهت القاء ذهنيت خاص نسبت فضائل ائمه^ به چه شكل است؟ مي پردازيم. نكته مشترك تمام منابع منتخب انحصار بيان فضائل ائمه^، به امامان نخستين و عدم توجه به ساير امامان^ است. گويا فضيلت رابطه ناپيدايي با قرابت زماني به رسول خدا’ دارد و هرچه فاصله بيشتر مي شود، فضائل ائمه^ هم كمرنگ تر مي شود. هر يك از اين پنج منبع رويكرد متفاوتي در گزارش فضائل ايشان در پيش گرفته اند.