دولت پهلوي اول (رضاشاه) و تحديد علماي ديني

مقابله با علماي ديني و محدود كردن حوزه عمل و نظر آنان و درنهايت، مذهب زدايي از حوزه هاي سياست و حكومت و مبارزه با مظاهر و مجامع مذهبي در عرصه اجتماع، يكي از اهداف سلاطين زورمدار و دين گريز در طول تاريخ سياسي ايران بوده است. رضاشاه در اين ميان بيشتر از همه، خود را درگير چنين مسائلي كرد. وي در سال 1304ش پادشاه ايران گرديد و به تدريج بر آن شد تا بنياد روحانيت و مذهب تشيع را ويران و يا حداقل سست و لرزان كند. جدا از اعمال و رفتارهاي مقابله آميز با مذهب تشيع و مظاهر اساسي آن، كوشش هاي او در محصور كردن علماي ديني از اهميت بسزايي برخوردار است. پس از بررسي اقدامات پهلوي اول (انجام اصلاحات آموزشي، تاسيس محاكم عرفي و تشكيلات دادگستري و غيره) يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه رضاشاه به دنبال تضعيف مذهب تشيع در ايران و به حاشيه راندن علماي ديني از سياست و جامعه بود.