مقايسه بازشناسي هيجان چهره در بيماران مبتلا به هراس اجتماعي در مقايسه با افراد بهنجار

با توجه به ديدگاه دي رويتر و بروسكوت (1995) افراد مبتلا به اختلال هراس اجتماعي هنگام روبرو شدن با موقعيت اجتماعي، ابتدا نسبت به نشانه هاي تهديد آميز گوش به زنگ مي باشند و پس از تشخيص اين نشانه ها از آن اجتناب مي كنند. در راستاي اين نظريه هدف از پژوهش حاضر از يك طرف بررسي بازشناسي هيجان در چهره در افراد مبتلا به اختلال هراس اجتماعي در مقايسه با افراد بهنجار و از طرف ديگر مقايسه بازشناسي هيجان در دو گروه از افراد مبتلا به اختلال هراس اجتماعي با ارائه محرك هاي هيجاني در زمان هاي متفاوت است. حجم نمونه بالغ بر 45 نفر است كه شامل 30 نفر از افراد مبتلا به اختلال هراس اجتماعي و 15 فرد به عنوان گروه بهنجار مي باشد، 30 فرد مبتلا به هراس اجتماعي به دوگروه تقسيم شدند، بدين صورتكه 15 نفر از آنها در معرض 500 ميلي ثانيه اي محرك هيجاني و 15 نفر باقيمانده نيز در معرض 5/2 ثانيه اي محرك هاي هيجاني قرار گرفتند. نتايج حاكي از آن بود دو گروه از افراد مبتلا به هراس اجتماعي ، تنها در هيجان خنثي و تنفر با هم تفاوت معناداري داشتند به گونه اي كه در هر دو هيجان افراد كه در معرض ارائه 500 ميلي ثانيه محرك هاي بازشناسي قرار داشتند عملكرد ضعيف تري نشان دادند. بنابراين نمي توان اجتناب از بازشناسي هيجان هاي منفي در اين گروه از افراد را با توجه به ديدگاه دي رويتر و بروسكوت (1995)، توجيه كرد.