اثربخشي آموزش تاب آوري گروهي بر مولفه هاي سلامت عمومي دانش آموزان دختر دبيرستاني

پژوهش حاضر به منظور اثربخشي آموزش تاب آوري گروهي بر سلامت عمومي دانش آموزان دختر دبيرستاني انجام شد. پس از اجراي پرسشنامه هاي تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) و سلامت عمومي گلدبرگ (1972)، تعداد 30 دانش آموز دختر سال اول دبيرستاني با ميانگين سني 15 سال و 2 ماه (دامنه سني17-15) انتخاب شدند كه نمرات تاب آوري و سلامت عمومي پايين را در پرسشنامه هاي مذكور كسب كرده بودند و به طور تصادفي در دو گروه 15 نفره جايگزين شدند. آزمودني هاي هر گروه به كليه گويه هاي پرسشنامه هاي تاب آوري و سلامت عمومي در دو وهله قبل از مداخله و پس از مداخله پاسخ دادند. روش اين پژوهش آزمايشي و طرح اين پژوهش دو گروهي، پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل بود. پس از اجراي 10 جلسه آموزش تاب آوري گروهي كراگر(2006)، تحليل يافته ها با استفاده از آزمون t حاكي از افزايش معنادار تاب آوري و سلامت عمومي آزمودني ها بود. با توجه به يافته هاي فوق مي توان گفت آموزش تاب آوري گروهي به واسطه تغيير سازه هاي روان شناختي به افزايش سلامت عمومي منجر مي شود. بنابراين، به نظر مي رسد آموزش تاب آوري براي مديريت مولفه هاي سلامت عمومي اثربخش است.