رابطه بين خودكارآمدي و رضايت تحصيلي با پيشرفت تحصيلي در درس رياضي دانش آموزان پايه سوم دوره دوم متوسطه شهر اصفهان در سال تحصيلي 93-92

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي رابطه خودكارآمدي و رضايت از تحصيل با پيشرفت تحصيلي در درس رياضي دانش آموزان سال سوم رشته رياضي و فيزيك دوره متوسطه دوم شهر اصفهان بوده است. اين پژوهش از نوع توصيفي ـ همبستگي بوده است كه نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي چندمرحله اي، از ميان دانش آموزان پايه سوم رشته رياضي و فيزيك دوره دوم متوسطه شهر اصفهان در سال تحصيلي 93-92 تعداد 354 نفر(با استفاده از جدول مورگان) كه ملاك هاي ورود به پژوهش را دارا بودند، انتخاب شدند. ابزار جمع آوري اطلاعات پرسشنامه خودكارآمدي كودكان و نوجوانان(Moris، 2001) با ضريب آلفاي 83/0، پرسشنامه رضايت از تحصيل با ضريب آلفاي 72/0 و كارنامه نهايي بود كه دو پرسشنامه اول توسط دانش آموزان تكميل گرديد. به منظور تجزيه و تحليل آماري داده ها نيز از روش تحليل ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه به شيوه همزمان با استفاده از بسته نرم افزاري تحليل آماري spss20 استفاده شد. تحليل داده ها نشان داد كه در سطح خطاي 01/0، باورهاي خودكارآمدي(48/0=r) و رضايت از تحصيل دانش آموزان(35/0=r) با پيشرفت تحصيلي آنها داراي رابطه معنادار است. بنابر يافته هاي اين مطالعه باورهاي خودكارآمدي و رضايت از تحصيل توانسته اند پيشرفت تحصيلي دانش آموزان را به شكلي معنادار پيش بيني نمايند(05/0>p).