آسيب شناسي روش هاي تدريس در فرايند ياددهي و يادگيري از ديدگاه دبيران و دانش آموزان دبيرستان هاي شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر شناسايي آسيب هاي روش هاي تدريس در مقطع متوسطه شهر اصفهان بود؛ بنابراين از روش پژوهش توصيفي ـ پيمايشي براي شناسايي اين آسيب ها استفاده گرديد. جامعه مورد مطالعه، شامل كليه دبيران و دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان اصفهان كه به ترتيب تعداد آنها 8097 و 140250 نفر كه با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي و تصادفي طبقه اي و با در نظر گرفتن ميزان افت آزمودني، نمونه آماري براي دو گروه به ترتيب 110 و 240 نفر برآورد گرديد. سپس با جدا كردن پرسشنامه هاي مخدوش، تعداد 95 نفر دبير و 206 نفر دانش آموز به عنوان نمونه آماري انتخاب گرديد. ابزار جمع آوري اطلاعات پرسشنامه محقق ساخته شامل 20 سوال بسته پاسخ در طيف ليكرت و 1 سوال باز پاسخ بود. ضريب پايايي پرسشنامه مربوط به دبيران و دانش آموزان با استفاده از آلفاي كرونباخ به ترتيب 99/0 و 98/0 به دست آمد، همچنين براي سنجش روايي سوالات پرسشنامه، از روش وابسته به محتوا استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها، از شاخص هاي آمار توصيفي و آمار استنباطي استفاده شد. يافته هاي حاصل از پژوهش نشان داد كه ميزان آسيب هاي روش هاي تدريس از نظر دبيران و دانش آموزان بيش از سطح متوسط است. از نظر دبيران بيشترين ميانگين موارد آسيب زا «اهميت ندادن معلم به مهارت هاي عملي تدريس» و «پايين بودن سطح علمي و حرفه اي معلمان» هستند دانش آموزان نيز بيشترين ميانگين آسيب ها را مربوط به «انتظارات بيش از حد معلمان از دانش آموزان»، «بي توجهي به پاسخ هاي خودانگيخته دانش آموزان» و «عدم توجه به علايق دانش آموزان» مي دانند. همچنين ديگر يافته ها نشان داد كه بين ديدگاه دبيران و دانش آموزان در خصوص آسيب ها تفاوت معنادار وجود دارد. بين ديدگاه دبيران بر اساس جنسيت و سابقه تحصيلي نيز تفاوت معنادار بود؛ اما بر اساس مدرك تحصيلي تفاوت معناداري مشاهده نشد. همچنين، بين ديدگاه دانش آموزان بر اساس رشته تحصيلي و ناحيه تحصيلي تفاوت معنادار بود؛ اما بر اساس جنسيت و پايه تحصيلي تفاوتي مشاهده نشد.