جهاني شدن و توسعه پايدار

اين مقاله به تبيين ظرفيت جهاني شدن براي تضمين توسعه پايدار مي­پردازد. نويسنده ضمن بررسي ديدگاه­هاي بدبينانه در­باره تاثيرات سلبي جهاني شدن بر توسعه پايدار كه اين دو متغير را به مثابه پارادايم­هاي رقيب و متقابل قلمداد مي­كنند، در چارچوب رويكرد تحول­گرايانه معتقد است كه جهاني­شدن و توسعه پايدار دو پارادايم مكمل و متعامل با يكديگر هستند و جهاني شدن به عنوان «فرايند همپيوندي جهان بدون مرز» مي­تواند در چارچوب پذيرفته شده پايداري به گونه­اي موثر عمل كند و منجر به تاثيراتي ايجابي بر توسعه پايدار در عرصه­هاي عدالت اجتماعي، حفاظت محيط زيست و امنيت انساني شود تا راه را براي تحقق «جهاني شدن پايدار» و «جهاني شدن موفقيت آميز» هموار سازد. جهاني شدن در صورتي پايدار و موفقيت آميز به شمار مي­آيد كه توانايي نسل­هاي آينده را براي تامين نيازهاي اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي خود مورد مصالحه و سازش قرار ندهد بلكه در عوض بايد اقتصادي دانش بنيان را رقم بزند و به ارتقاي سطح آگاهي­هاي عمومي و تخصصي از طريق اهتمام ويژه به نقش عمده آموزش در دستور كار­هاي توسعه پايدار كمك كند. سپس مقاله به تجزيه و تحليل چالش­ها و فرصت­هاي جهاني شدن براي توسعه پايدار مي­پردازد و سرانجام راهكارهاي ممكن براي دستيابي به جهاني شدن پايدار و موفقيت­آميز را با تاكيد بر رشد اقتصادي توام با برابري و صلح اجتماعي، تعهد سازنده در قبال اقتصاد جهاني، رعايت مقررات زيست محيطي و تحقق نظام موفق آموزشي تبيين مي­كند.