ضوابط «جري و تطبيق» صحيح آيات قرآني

تطبيق آيات قرآن، بر افراد و حوادثي كه شرايط آنها، مانند زمان نزول آيات بوده است، بر اساس روشي است كه در اصطلاح مفسرين از آن با عنوان «جري و تطبيق» ياد مي شود. اين روش به معناي تطبيق و تسري حكم آيه بر فرد يا حادثه اي است و از رموز جاودانگي قرآن به شمار مي رود كه همواره مورد توجه و كاربرد قرآن پژوهان بوده است؛ اما براي دوري از اشتباه يا سوء استفاده و نيز با توجه به وجود برخي از «جري و تطبيق» هاي غير قابل قبول عقلي يا نقلي، نيازمند به ضابطه و قواعدي است تا بر اساس آنها چنين بهره مندي از قرآن به حد كمال برسد و راه بر اشتباه يا سوء استفاده از آيات هدايت بخش قرآن بسته شود؛ در اين مقاله تلاش مي شود تا ضوابط و قواعدي كه بر اساس آن بتوان «جري و تطبيق» قابل قبولي انجام داد، در عناوين: هم سويي جري و تطبيق با مذهب خاص، عدم مخالفت جري و تطبيق با سياق و نظم آيات، ارتباط بين الفاظ آيات و جري و تطبيق، عدم تناقض جري و تطبيق با سنت و... ذكر و مورد بررسي قرار گيرند.