بررسي ظرفيت تأثيرگذاري برخي قصه هاي نمادين منظوم دهه‌ي هشتاد بر رشد آموزه‌هاي ديني كودكان

اين مقاله با هدف سنجش تأثير قصه‌هاي نمادين منظوم بر رشد آموزه‌هاي ديني كودكان و نوجوانان، بويژه مفاهيم مربوط به خداشناسي، به بررسي چهار قصۀ منظوم مرتبط با اين مفهوم پرداخته‌است. براي دستيابي به اين هدف از روش توصيفي تحليلي استفاده شده‌است. بپس از بيان مفاهيم نظري مرتبط به بررسي توصيفي و تحليلي داستانها پرداخته شدهاست؛ ررسي نمادها در چهار قصۀ منظوم نشان مي‌دهد كه همۀ آن‌ها به شكل نمادين مي‌خواهند آرامش حاصل از پيوند كودك با خدا را كه واقعاً مفهومي انتزاعي و ناشناخته است در قالب نمادها و در سه مرحلۀ جدايي و احساس تنهايي، تلاش براي بازگشت و آرامش حاصل از بازگشت نشان دهند اين شيوه و نمادهاي بكاررفته ضمن اينكه با نتايج حاصل از تحقيقات شناختي در مورد تصويرپردازي كودكان از خدا تناسب دارد و بالتبع متناسب بامراحل شناختي كودكان است، سبب تقويت روحيۀ جستجو در كودكان هم مي‌گردد كه امروزه يكي از بحث‌هاي مهم(تفكر انتقادي) در تربيت كودكان بشمارمي‌آيد.