تاثير رهبري تحول‌آفرين بر عملكرد شغلي اعضاي هيات علمي با ميانجي‌گري درگيري شغلي

هدف پژوهش حاضر ارائة راهكارهاي كاربردي به‌منظور بهبود عملكرد شغلي اعضاي هيات علمي، بر اساس رهبري تحول‌آفرين و عملكرد شغلي است. اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش، توصيفي همبستگي است. در اين پژوهش ابتدا مدل نظري و فرضيه‌هاي پژوهش توسعه داده شد. سپس به كمك مدل معادلات ساختاري و آزمون رگرسيون فرضيه‌هاي پژوهش بررسي شدند. جامعة آماري تحقيق، اعضاي هيات علمي يكي از مراكز دانشگاهي نظامي است. بدين منظور نمونه‌اي برابر با 210 نفر بر اساس جدول مورگان و به روش نمونه‌گيري تصادفي به دست آمد. داده‌ها از طريق پرسشنامه جمع‌آوري شد. براي اندازه گيري سطح درگيري شغلي از پرسش‌نامه درگيري شغلي كانونگو (1982) با 10 گويه، عملكرد شغلي از پرسش‌نامه پاترسون (1970) با 15 گويه و رهبري تحولي از پرسش‌نامه باس و الوليو (2006) با 20 گويه استفاده گرديد. پايايي ابزارهاي تحقيق از طريق الفاي كرونباخ مورد بررسي قرار گرفت. روايي ابزارها از طريق روايي محتوا و سازه‌اي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج به دست آمده از پژوهش نشان داد كه رهبري تحول‌آفرين بر عملكرد شغلي اعضاي هيات علمي تأثير مثبت داشته و نقش ميانجي‌گري درگيري شغلي در تأثير رهبري تحول‌آفرين بر عملكرد شغلي اعضاي هيات علمي به تأييد رسيد. از سوي ديگر، تحليل رگرسيون نشان داد كه مولفه‌ي حمايت‌هاي رشد دهنده، بيشترين تاثير بر عملكرد شغلي دارد.