استناد پذيري مذاق شريعت؛ تاملات و پرتوها

مذاق شريعت در عرصه استدلالات فقهي، با دو گرايش حذف و ضابطه مندي آن مواجه است؛ اعتقادناپذيري مذاق شريعت، انتقادناپذيري و قطع آفريني كاذب، مهم ترين تاملاتي است كه به اين استناد، فتوا به حذف آن از ساحت فقهي، و جايگزين كردن دستگاهي سازي از ادله داده شده است؛ با اين وجود، مي توان با بازشناسي مذاق شريعت، ادله اعتبار آن را انعكاس داد و با ضابطه مندي مذاق، ابهامات و اشكالات آن را مرتفع ساخت، تا اين موضوع، از استدلالات شخصي خارج شود و مباني آن نيز در ميان مباحث اصولي منقح گردد. نوشتار حاضر، پرتوي مجدد در استنادپذيري مذاق شريعت و نقد انديشه نفي آن است.