نقش رفتار سازماني مثبت گرا در پيشگيري از آسيب هاي شغلي : بررسي رابطه ميان سرمايه روان شناختي و فرسودگي شغلي

فرسودگي شغلي يكي از مهم ترين آسيب هايي است كه در سال هاي اخير، پس از استرس شغلي، بيشترين توجه محققان حوزه سلامت كاري و شغلي را به خود معطوف ساخته است. اهميت اين آسيب و پيامدهاي آن براي فرد و سازمان سبب شده است رويكردهاي متعددي براي مواجهه و مقابله با آن طرح شود و درمورد اين رويكردها پژوهش­هايي انجام گيرد. يكي از اين رويكردها، رفتار سازماني مثبت­گراست. رفتار سازماني مثبت­گرا به­عنوان شاخه اي از رفتار سازماني- كه در سال­ هاي اخير در زمينه روان ­شناسي مثبت­گرا مطرح شده- زمينه ساز كاهش آسيب هاي شغلي، از جمله فرسودگي شغلي در افراد است. به­همين­منظور، پژوهش حاضر با مدل سازي رابطه ميان اين­دو در قالب مدل معادله­هاي ساختاري، به بررسي ارتباط آنها پرداخته است. نتايج نشان مي­دهد ميان سرمايه روان شناختي، به عنوان سازه اصلي رفتار سازماني مثبت­گرا و فرسودگي شغلي به عنوان يك آسيب شغلي، رابطه منفي معناداري وجود دارد. به­علاوه، يافته ها نشان مي دهد از ميان ابعاد سرمايه روان شناختي، اميد بيشترين رابطه منفي را با فرسودگي شغلي دارد.