بررسي رابطه بين هوش سازماني و انعطاف پذيري منابع انساني در سازمان هاي دانش بنيان

هدف اين پژوهش، تبيين چارچوب علمي و ارائه راهكارهاي كاربردي انعطاف پذيري منابع انساني دانشگاه تبريز، مبتني بر هوش سازماني است. پژوهش پيش رو از لحاظ هدف، كاربردي است و از حيث نحوه گردآوري داده­ها، از نوع پژوهش­هاي توصيفي به شمار مي رود و از لحاظ ارتباط بين متغيرهاي پژوهش، از نوع علي است. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه­ هوش سازماني آلبرشت و پرسشنامه­ انعطاف­پذيري منابع انساني بر اساس مطالعات باتاچاريا، اسنل و رايت استفاده شده است. جامعه آماري شامل اعضاي هيئت علمي دانشگاه تبريز از چهار گروه عمده دانشي است كه به كمك فرمول كوكران، در سطح اطمينان 95 درصد، حجم نمونه آماري 235 نفر مشخص شد و در نهايت 210 پرسشنامه به روش نمونه­گيري طبقه­اي ـ تصادفي ساده به دست آمد و به تجزيه وتحليل آنها پرداخته شد. نتايج تجزيه وتحليل داده­ها با بهره مندي از روش مدل­سازي معادلات ساختاري نشان داد هوش سازماني با ضريب تشخيص 79 درصد، تبيين كننده قويِ انعطاف­پذيريِ منابع انساني است. همچنين نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد همه ابعاد متغير هوش سازماني ارتباط مثبت و معنا­داري با انعطاف­پذيري منابع انساني دارند.