جايگاه سياسي امارت در همگرايي جامعه و حكومت ايراني در دوره اسلامي

مارت به عنوان ساختاري سياسي در ايران دوره اسلامي، كه از وجوه اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي نيز برخوردار بود، با بهره گيري از بسترهاي نوظهور پس از اسلام و با به كارگيري سنت هاي سياسي ايراني، انسجامي را كه لازمه يك سازمان سياسي وحدت بخش بود در جامعه ايراني تحقق بخشيد. اين نوشتار با در نظر داشتن سهم امارت هاي ساماني، غزنوي و آل بويه در استمرار هويت ايراني و بهره گيري كارآمد از سنت هاي سياسي پيشين ايران، بر آن است با رويكرد توصيفي ـ تحليلي معمول در پژوهش هاي تاريخي به اين پرسش مهم پاسخ دهد كه اين امارت ها چه اثري در تحقق نظام سلطنت با رويكرد ايراني ـ اسلامي داشته اند؟ يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه همگرايي سياسي و اجتماعي ايران دوران اسلامي و كوشش ايرانيان براي استمرار بخشيدن به هويت خويش، برآمده از عملكرد آگاهانه نظام هاي امارتي مذكور بود و اميران اين عصر، ميان پرده تاريخ ايران تا زمان تكوين نظام سلطنتي با رويكرد ايراني ـ اسلامي را به خوبي پوشش داده اند.