سياست خاطره در فضاي شهري؛ مطالعه موردي: موزه هاي تاسيس شده پس از انقلاب در شهر تهران

پژوهش پيش رو با هدف شناسايي ابعاد و شيوه هاي اختراع سنت در موزه ها و اثرگذاري قدرت در بازخواني گذشته انجام شده است. روش تحقيق، تحليل گفتمان فضا با تاكيد بر نظريه مارگاريت كوهن است و تنها موزه هايي در اين مقاله انتخاب شدند كه پس از انقلاب اسلامي ايجاد شده اند. يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه موزه ها به منزله مكان هاي خاطره مي توانند منطبق با نيازها و منافع كنوني ايجاد شوند و به فرايند تاريخ سازي و بازسازي آن كمك كنند. در ايران نيز پس از شكل گيري دولت مدرن روند موزه سازي گسترش يافت؛ چراكه جامعه مدرن كه ادعاي گسستن از سنت هاي پيشين را دارد، با توده اي از هويت هاي تكه پاره شده روبه رو مي شود و تلاش مي كند تا با نوآوري خاطره و ساختن تاريخ براي خود كليت سازي و هويت بخشي كند و تناقضات دروني خود را نيز پنهان كند.