استفاده از گليسين، تيوفول و ساليسيليك اسيد در چغندرقند (Beta vulgaris L) تحت شرايط كم آبياري

به­ منظور بررسي تاثير مواد ضد تنش (گليسين، تيوفول و اسيد ساليسيليك) بر عملكرد كمي وكيفي چغندرقند در شرايط تنش خشكي پس از سبز شدن، آزمايشي در قالب طرح بلوك­ هاي كامل تصادفي با 3 تكرار انجام شد. تيمارهاي مورد مطالعه شامل تيمار شاهد (بدون مصرف مواد ضد تنش)، اسيد ساليسيليك با سه غلظت (0.1 -0.5 و 1 ميلي­ مولار)، تيوفول در سه غلظت (0.5، 1 و 1.5 ليتر در هزار) و گليسين با سه غلظت (1، 2 و 3 ليتر در هزار) بودند. نتايج به ­دست آمده نشان داد اثرات مواد ضد تنش بر عيار قند، عملكرد ريشه، عملكرد شكر قابل استحصال و نيتروژن مضره در سطح يك درصد و شكر قابل استحصال و ضريب آلكاليته در سطح پنج درصد معني­ دار بودند. بيشترين ميزان عيار قند (15.65%)، عملكرد ريشه (82.83 تن در هكتار) و شكر قابل استحصال (11.15%) از تيمار تيوفول 1.5 ليتر در هزار حاصل شد. در حالي كه كمترين ميزان اين صفات از تيمار شاهد (بدون محلول پاشي مواد ضد تنش) به­دست آمد و حداكثر نيتروژن مضره در تيمار شاهد با 4.38 و حداكثر ضريب قليائيت با 3.49 در تيمار گليسين سه در هزار مشاهده شدند كه نشان ­دهنده اثرات مثبت استفاده مواد ضد تنش در چغندرقند در شرايط تنش خشكي مي ­باشند.