بررسي ارتباط ميان خودكارآمدي، موانع و حمايت اجتماعي درك شده با رفتارهاي ارتقا دهنده سلامت سالمندان شهرستان دنا در سال 1391-1390

مقدمه: رفتارهاي ارتقادهنده سلامت يكي از معيارهاي عمده تعيين‌كننده سلامت مي‌باشند و از طرفي اين رفتارها در سالمندان، تأثير بالقوه‌اي در پيشبرد سلامتي و كيفيت زندگي آنان داشته و به همان نسبت موجب كاهش هزينه‌هاي مربوط به مراقبت‌هاي بهداشتي خواهند شد. لذا اين مطالعه با هدف شناسايي تأثير خودكارآمدي، موانع و حمايت اجتماعي درك شده در تعيين اين رفتارها در سالمندان شهرستان دنا انجام شد. روش‌ها: در مطالعه حاضر كه از نوع توصيفي تحليلي بوده تعداد 120 نفر از سالمندان( شامل 59 زن و 61 مرد) شهرستان دنا به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. داده‌هاي اين مطالعه از طريق پرسش‌نامه‌اي مشتمل بر قسمت‌هاي متفاوت (مشخصات دموگرافيگ، رفتارهاي ارتقادهنده سلامت ،خودكارآمدي، موانع و حمايت اجتماعي درك شده از رفتارهاي ارتقادهنده سلامت) جمع‌آوري گرديد. از آمار توصيفي و آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون ، t مستقل و آناليز رگرسيون خطي چندگانه جهت تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين نمره رفتارهاي ارتقادهنده سلامت 10.7± 57.5 بود. ميان خودكارآمدي و حمايت اجتماعي درك شده با رفتارهاي ارتقادهنده سلامت به طور كلي و خرده مقياس‌هاي مديريت استرس، فعاليت بدني، روابط اجتماعي بين‌فردي و پيشگيري ارتباط مثبت معني‌دار مشاهده شد ( P<0.001). بين موانع درك شده و رفتارهاي ارتقادهنده سلامت به طور كلي و خرده مقياس مديريت استرس رابطه معني‌دار معكوس ديده شد. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش كه بيانگر ارتباط مستقيم خودكارآمدي و حمايت اجتماعي درك شده با انجام رفتارهاي ارتقادهنده سلامت مي‌باشد، مسؤولين و مراقبين بهداشتي مي‌توانند با طرح‌ريزي برنامه‌هاي آموزش ارتقاسلامت، زمينه افزايش خودكارآمدي و هم‌چنين خانواده‌ها نيز از طريق فراهم آوردن حمايت‌هاي عاطفي لازم جهت سالمندان، زمينه افزايش حمايت اجتماعي و به دنبال آن تغيير رفتار را براي سالمندان فراهم نمايند.