ارتباط بين علايم اختلالات رواني و فرسودگي شغلي در كاركنان بهداشتي و درماني

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف، تعيين رابطه بين علايم اختلالات رواني با فرسودگي شغلي در كارمندان دانشگاه علوم پزشكي شيراز انجام شد. روش‌ها: اين پژوهش يك مطالعه مقطعي بود. تعداد 300 كارمند با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. علايم اختلالات رواني، متغيرهاي پيش‌بين و فرسودگي شغلي، متغيرهاي ملاك پژوهش حاضر بودند. نشانگان اختلالات رواني تجديد نظر شده و پرسش‌نامه شغلي Maslach (Maslach Burnout Inventory يا MBI)، ابزارهاي جمع‌آوري داده‌ها بود. يافته‌ها: رابطه مثبت و معني‌داري بين فرسودگي شغلي و كليه نشانه‌هاي اختلالات رواني وجود داشت. پرخاشگري عامل پيش‌بيني كننده معني‌دار خستگي هيجاني 0.52 = r، 0.001 > P) و مسخ شخصيت (0.41 =0.01or، = P) بود. از بين علايم اختلالات رواني، پرخاشگري 0.45 = r، 0.030 = P) و افكار پارانوييد (0.45 = r، 0.001 > P) توانسته بودند به طور مثبت و معني‌داري، بعد كاهش عملكرد را پيش‌بيني نمايند. نتيجه‌گيري: در ميان علايم اختلالات رواني، پرخاشگري مهم‌ترين عامل پيش‌بيني كننده فرسودگي شغلي محسوب مي‌شود. به نظر مي‌رسد برنامه‌ريزي براي خدمات آموزشي، سازماني و مداخلات رواني بر اساس نتايج مطالعه حاضر، مي‌تواند نقش مهمي در ارتقاي سلامت روان و رضايت شغلي كاركنان دانشگاه علوم پزشكي داشته باشد.