بقا و تكثير جزاير جدا شده پانكراسي موش بالغ در شرايط كشت آزمايشگاهي

سابقه و هدف: پيشرفت­هاي اخير در تمايز مستقيم سلول­هاي بنيادي پانكراسي، پيشنهاد دهنده پتانسيل جايگزيني پانكراس در بيماران ديابتي است، اما اغلب پروتوكل­هاي موجود پيچيده، زمان­بر و پرهزينه است؛ بنابراين بايد به دنبال پرتوكل­هاي ديگري بود. امروزه استفاده از كشت هم­زمان با جزاير پانكراسي، روشي اميدبخش براي توليد سلول­هاي بتا است؛ بنابراين نيازمند نگهداري جزاير زنده براي دوره زماني گسترده هستيم. روش بررسي: جزاير پانكراسي جدا شده از موش به مدت 2 هفته در شرايط كشت آزمايشگاهي نگهداري و بقا، تكثير و مورفولوژي آنها مورد بررسي قرار گرفت. جزاير پانكراسي از موش نر نژاد NMRI با روش تعديل شده Lacy and Kostianovsky و هضم آنزيمي با كلاژناز جدا شدند و براي تعيين ويژگي­ها، به وسيله رنگ ديتيزون رنگ آميزي شدند. همچنين بقاي جزاير با روش MTT بررسي شد. يافته­ ها: نتايج ما نشان داد كه مي­توان جزاير پانكراسي موش بالغ را جدا كرده و حداقل به مدت يك هفته كشت داد، بدون اينكه عملكرد فعال خود را از دست دهند. با گذشت يك هفته، با توجه به كاهش بقا سلولي، تعداد سلول­هاي جزاير نيز كاهش پيدا كرد. هر چه مدت زمان كشت افزايش پيدا مي­كرد، از ميزان بقا و تعداد سلولها كاسته مي­شد. نتيجه­گيري: مي توان جزاير جدا شده را به صورت زنده و فعال در كشت هم­زمان مورد استفاده قرار داد. از آنجايي كه اين جزاير در سلول درماني در جهت درمان ديابت استفاده مي­شود، بررسي ميزان بقاي اين سلول­ها در شرايط محيط كشت ضروري به نظر مي­رسد.