نقدي بر تبارشناسي اشراقيان

شيخ اشراق در كتاب المشارع والمطارحات، خود را وامدار ميراث معنوي و حكمي كهني مي‌داند كه از خميره مقدسه (ازلي) نشأت گرفته و در قالب دو شاخه شرقي(ايراني) با محوريت ذوق و شهود و شاخه غربي(يوناني) با غلبه بحث و برهان تداوم يافته و سرانجام در حكمت ممزوجه حكماي مشرقي تجلي يافته و به او رسيده است. پيشتر برخي سهروردي پژوهان تفسير و توصيف خود را از اين تبارنامه تمثيلي ـ تاريخي به نحوي طرح كرده‌اند كه در بعضي مطالب به نظر درست نمي‌آيد. اين مقاله مي‌كوشد نقدهاي خود را به خوانش‌ها از اين تبارنامه در باب چينش اعلام و اشخاص اساطيري و تاريخي آن نظير هرمس، قصاب آملي و حكماي مشرقي ايران بيان نمايد