زبان دين از منظر علامه طباطبايي

زبان دين از جمله مسائل مهم در حوزه دين‌پژوهي است. در اين مقاله موضع علامه را در خصوص زبان دين بررسي مي‌كنم. تفحص در مباحث معرفت‌شناسانه و هستي‌شناسانه و رويكردهاي علامه در تفسير قرآن از جمله مباحث محكمات، متشابهات و تأويل از جمله منابع ما در اين تحقيق است. برخي نويسندگان معتقدند كه قرآن گرچه از زبان عرفي بهره مي‌گيرد، اما اين زبان براي فهم قرآن كافي نيست و از اين‌رو بعضي زبان قرآن را زبان تركيبي و بعضي ديگر نيز زبان عرفي خاص مي‌نامند. به نظر مي‌رسد اگر زبان عرفي به خوبي تفسير و تعريف شود، نياز به نظريات «زبان تركيبي» و «زبان عرفي خاص» نيست. مي‌توان گفت كه زبان قرآن، «زبان عرفي» است و راه دستيابي به لايه‌هاي عميق‌تر قرآن، تزكيه و تطهير نفس است نه كاوش در كلمات و عبارات قرآن. در اين مقاله ما با كاوش در آثار علامه، موضع ايشان را درباره واقع‬نمايي گزاره‬هاي ديني آشكار مي‌كنيم