استفاده از ماهيان كيلكاي معمولي (Clupeonella cultiventris caspia) وآلوزا (Alosa caspia) به‌عنوان شاخص زيستي آلودگي فلزات در جنوب درياي خزر

ماهیان بخشی از ذخایر باارزش زیستی دریای خزر محسوب شده و نقش مهمی در تأمین غذای انسان­ها بالأخص جوامع بومی و محلی دارند. طی سالیان اخیر فعالیت­های طبیعی و انسان‌ساخت توانسته بخش زیادی از آلاینده­های فلزات سنگین را وارد این اكوسیستم آبی نماید. این آلاینده‌ها قادرند كه به­تدریج توسط آبزیان جذب و در پیكره زنجیره غذایی بالا روند. تحقیق حاضر غلظت فلزات آرسنیك و آهن را در بافت­های عضله و پوست ماهی كیلكای معمولی (Clupeonella cultiventris caspia) (50n=) و آلوزا (Alosa caspia) (17n=) به­ علت اهمیت در تغذیه انسان و لزوم اطمینان از سلامت آن در سواحل جنوبی دریای خزر موردبررسی قرار داده است. نمونه­های ماهی به روش هضم اسیدی آماده‌سازی شده و سپس غلظت فلزات موردمطالعه با استفاده از دستگاه جذب اتمی مدل Scientific Equipment GBS قرائت شد. نتایج نشان داد كه میانگین غلظت فلزات آرسنیك و آهن بین بافت­های عضله و پوست دو گونه موردمطالعه اختلاف معنی­داری را با یكدیگر داشته­اند (05/0P<). همچنین نتایج نشان داد كه غلظت فلزات آرسنیك و آهن بین بافت­های متناظر گونه­های كیلكای معمولی و آلوزا اختلاف معنی­داری را با یكدیگر داشت (05/0p<). نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون نشان داد هیچ­گونه همبستگی معنی­داری میان آرسنیك و آهن در بافت عضله و همچنین پوست ماهی­های كیلكای معمولی آلوزا وجود نداشت (05/0p>). از مقایسه نتایج به‌دست‌آمده با استانداردهای ارائه‌شده جهانی مشخص گردید كه غلظت فلزات آرسنیك و آهن در عضله و پوست ماهیان پایین­تر از استانداردهای جهانی بود.