عدم قطعيت حداكثر بارش روزانه تحت سناريوهاي انتشار گازهاي گلخانه اي در افق 2040 (مطالعه موردي: استان خراسان رضوي)

امروزه افزايش غلظت گازهاي گلخانه اي ناشي از فعاليت هاي بشري عامل اصلي تغييرات آب و هوايي به شمار مي آيد. افزايش دماي جهاني نيز فراواني وقوع بارش هاي حدي را در بسياري از مناطق دگرگون ساخته است. اين پژوهش تحليلي از چگونگي تغيير فراواني بيشترين بارش روزانه در استان خراسان رضوي تحت سه سناريوي انتشار گازهاي گلخانه اي در دوره 2021- 2040 ارائه مي كند. سري هاي بيشترين بارش روزانه در دوره آتي براي 23 ايستگاه بررسي شده با توسعه يك مدل ريزمقياس نمايي ناپارامتريك براي مناطق خشك و نيمه خشك تصويرسازي مي شوند. عدم قطعيت سناريوهاي تغيير اقليم نيز با استفاده از يك برآوردگر پارامتريك در سه سطح ريسك (25، 50 و 75 درصد) به تفكيك نوع سناريوي انتشار فرموله شدند. تحليل فراواني سري هاي حداكثر نشان مي دهد كه شدت بارش هاي روزانه در سطح ريسك 50 درصد نسبت به دوره پايه 1993 ـ 2012 بين 9/22- درصد تا 5/20 درصد تغيير خواهد كرد، كه دوره هاي بازگشت بالاتر دامنه وسيع تري از تغيير را به خود اختصاص داده اند. به طور كلي، مناطق مركزي و جنوبي افزايش كمتري را نسبت به نواحي شمالي استان شاهد خواهند بود. با افزايش غلظت گازهاي گلخانه اي نيز نواحي بيشتري دچار كاهش بارش ها مي شوند، كه اين تاثير بر بارش ها با دوره بازگشت كمتر، شديدتر خواهد بود. همچنين مناطق پرباران شدت سيل خيزي بيشتري را پيش رو خواهند داشت؛ و در مقابل مناطق كم باران كاهش شديدتري را متحمل مي شوند. با كاهش سطح ريسك نيز بيشترين بارش روزانه در آينده افزايش خواهد يافت؛ كه به اين موضوع بايد در طراحي سازه هاي پراهميت توجه خاص شود.