اثر محلول پاشي متانول بر برخي ويژگي هاي كمي و كيفي سويا تحت تنش خشكي

به­منظور بررسي تاثير تنش خشكي و محلول­پاشي متانول بر ويژگي­هاي كمي و كيفي سويا (رقم ’ويليامز‘)، آزمايشي به­صورت كرت هاي خردشده در قالب بلوك­هاي كامل تصادفي با سه تكرار، در مزرعه پژوهشي دانشكده كشاورزي مغان در سال 1390 انجام گرفت. تنش خشكي شامل آبياري پس از 40، 55 و 70 درصد تخليه رطوبت قابل دسترس به عنوان عامل اصلي، و محلول­پاشي متانول شامل عدم محلول­پاشي (شاهد) و محلول­پاشي با 7، 21 و 35 درصد حجمي متانول به عنوان عامل فرعي لحاظ شد. تاثير تنش خشكي بر قطر ساقه، طول غلاف، تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در غلاف، عملكرد دانه، شاخص برداشت، محتواي هيدرات­ كربن محلول، كلروفيل كل، درصد روغن و پروتئين دانه معنادار بود. افزايش تنش خشكي موجب افزايش محتواي هيدرات­ كربن محلول، درصد روغن دانه و كاهش ساير ويژگي­هاي مورد بررسي شد. تيمار آبياري پس از 70 درصد تخليه رطوبت قابل دسترس عملكرد دانه را 87/33 درصد كاهش داد. تاثير محلول پاشي متانول بر تعداد غلاف در بوته، عملكرد دانه و محتواي كلروفيل بسيار معنادار و بر طول غلاف، تعداد دانه در غلاف، هيدرات­ كربن محلول و درصد پروتئين دانه معنادار بود. بيشترين تاثير بر ويژگي هاي بررسي شده از تيمار محلول پاشي با 21 درصد حجمي متانول به د ست آمد، به طوري كه عملكرد دانه نسبت به شاهد 6/25 درصد افزايش يافت و بيشترين عملكرد دانه از تيمار آبياري پس از 40 درصد تخليه رطوبت قابل دسترس به­دست آمد.