طرح بهينه اختلاط دوغاب در منطقه خشك مسير حفاري EPB TBM هاي مترو شيراز

An optimized grout mix design for EPB TBM tunneling of Shiraz metro in dry condition

در هنگام تونل سازي توسط روش حفاري مكانيزه سپري و بعد از نصب سيستم نگهداري، بين سطح خارجي نگهداري نصب شده و محيط حفاري شده يك فضاي خالي بوجود مي آيد كه مي بايست جهت جلوگيري از ريزش خاك و سنگ به درون اين فضا و ايجاد نشست سطحي در اثر اين ريزش، بوسيله ماده مناسبي پر شود. از پر كردن اين فضاي خالي حلقوي تحت عنوان عمليات Backfilling و تزريق تماسي ياد مي شود كه معمولاً با استفاده از دوغاب هاي تهيه شده از سيمان، ماسه، آب و ...، صورت مي گيرد. لذا مي بايست مخلوطي جهت تزريق انتخاب شود كه هم داراي قابليت پمپاژ خوبي باشد و با توجه به شرايط محيط حفاري علاوه بر خاصيت پركنندگي داراي مقاومت لازم نيز بوده و حتي در شرايط اشباع قدرت آب بند كنندگي لازم را جهت جلوگيري از نفوذ آب به درون تونل داشته باشد. با توجه به اينكه بخشي از مسير حفاري تونل هاي قطار شهري شيراز در محيط خشك حفر مي شود و نيازي به خاصيت آب بندكنندگي دوغاب نيست، و اينكه با كاهش بنتونيت جهت محيط خشك قيمت واحد حجم دوغاب كاهش مي يابد، در اين تحقيق سعي شده است تا با توجه به آزمايش ها به عمل آمده طرح اختلاط مناسبي براي دوغاب در اين محيط ارايه شود. تعداد 36 آزمايش با نسبت هاي مختلف مواد تشكيل دهنده دوغاب طراحي و انجام شد. نتايج به دست آمده دو طرح اختلاط دوغاب را براي محيط خشك به عنوان طرح هاي بهينه پيشنهاد مي دهد.