تجزيه مولكولي تنوع و روابط ژنتيكي ژنوتيپ هاي بومي جو بر اساس نشانگرهاي ريزماهواره

ژنوتيپ هاي بومي به دليل تطابق و سازگاري با شرايط محيطي مختلف، ذخاير ژنتيكي با ارزشي براي افزايش تنوع ژرم پلاسم هاي اصلاحي و نيز منابع بالقوه براي ژن هاي مقاومت به تنش هاي زيستي و غيرزيستي بشمار مي روند. در اين مطالعه، تنوع و ساختار ژنتيكي 119 ژنوتيپ بومي جو از كشورهاي مختلف و 25 رقم تجاري و لاين اصلاحي با استفاده از 45 جفت آغازگر ريزماهواره مورد ارزيابي قرار گرفت. در مجموع 225 آلل با دامنه 2 تا 14 و ميانگين 5 آلل به ازاي هر جايگاه تكثير شدند. ميزان اطلاعات چندشكلي براي نشانگرها بين 05/0 تا 90/0 با ميانگين 51/0 متغير بود. كمترين و بيشترين فراواني آلل شايع به ترتيب مربوط به نشانگرهاي EBMAC0788 (13/0) و GBM1411 (97/0) بود. تجزيه واريانس مولكولي نشان داد كه واريانس درون گروهي (94 درصد) سهم بيشتري در تبيين واريانس مولكولي كل در مقايسه با واريانس بين گروهي داشت. حداكثر و حداقل شاخص هاي شانون و تنوع ژني ني به ترتيب به ژنوتيپ هاي بومي ايران و مصر تعلق داشت. تجزيه خوشه اي با استفاده از الگوريتم Minimum Evolution و ضريب فاصله P-distance ژنوتيپ ها را به سه گروه منتسب كرد. اين گروه بندي تا حدودي با مناطق جغرافيايي ژنوتيپ ها مطابقت داشت.